Ola!

Bago ang lahat ay gusto kong magpaumanhin sa aking ilang linggo na walang babalang pagkawala. Kinailangan ko lang ayusin ang aking mapa para naman masabi kong may direksyon ang buhay ko nang hindi maligaw at malihis ng landas. Sa kabutihang palad, hanggang ngayon hindi pa rin ako tapos. At aking napagtanto na moderno na pala ang mundong ginagawalawan ko ngayon. Tenkyu Google Earth.

Gayunpaman, nagpapasalamat ako sa mga hindi nagsawang sumilip at mangumusta dito.  Nang dahil sa inyo, hindi nabobokya ang hits ko. Hindi man ako yumayaman sa bawat pagdalaw niyo sa akin ngunit pinatataba niyo naman ang puso ko dahil alam kong nandiyan lang kayo, naghihintay na holdapin ko. Salamat din sa mga nagtanong at nawa’y naging matiwasay ang inyong pamumuhay sa mga binitawan kong kasagutan sa mga bumabagabag sa inyong isipan.

May maikli lang naman akong ibabahagi sa pagkakataong ito.

Hindi ako sigurado kung paano nagsimula ang pagbo-blog sa Pilipinas ngunit alam naman nating lahat kung gaano na kalayo ang narating ng mga Pilipino nang dahil dito. Isa itong mabisang paraan kung nais mong ibahagi at makinig ang mundo sa mga saloobin mo . Ngunit kaakibat nito ay ang mabigat na responsibilidad sa bawat tiklado ng mga titik na manggagaling sa’yo.

May ilan na nagkaroon ng ibang bahagi ng buhay nila nang dahil sa pagbo-blog. Ang iba ay dito nakatagpo ng mga bagong kakilala, kaibigan, kabarkada, kasa-kasama sa mga pagtitipon, sosyalan at gimikan. Marami na rin ang gumagamit ng blogging bilang isang kumikitang kabuhayan. May nagiging tanyag pa nga ng dahil dito. At may iilan naman na para sa personal na dahilan lamang.

Kung ako ang tatanungin, isang malaking bahagi na ng pagkatao ko ang maging isang blogista. Marami akong bagay na naiisip at maraming nais sabihin. At epektibo ang lugar kong ito sa blogosperyo para ilahad ang lahat ng mga ito. Masaya ako sa bawat tugon na natatanggap ko, sang-ayon man o taliwas sa mga pinaniniwalaan ko. Ang mahalaga, pare-pareho tayong natututo.

Lubos kong ring ikinagagalak ang mga simpleng pagkilala at papuri na natatanggap ko.

For the people in ABS-CBN specifically of Rated K, I would like to express my deepest gratitude for considering this blog to be featured in your program. Too bad I ain’t a camera person and just too shy to see myself on TV.

To Mr. Hanz, thank you for being so patient and persistent enough. I apologize if I made you wait too long yet I declined at the end of the day. That offer is a big surprise for me and it’s not that kind of opportunity every blogger can have. That’s why we need to really think about it. It’s a mutual decision by the way. We just have some identity to protect.

To Mr. Joseph, thank you so much. You just have given me one of a good hell experience. He hehe. Up to this time I still can’t believe that I got to have that kind of offer. Well maybe next time things will work out right.

To Ms. Korina Sanchez, I will watch this Sunday’s episode. Promise!

Nandito na ulit ako.

Kahit sinubukan ko ay hindi ko pa rin nagawang pigilan ang pagtigas at pagtayo ng aking etits buhok sa kung saan-saang bahagi ng aking katawan habang pinapanuod yan. Hindi naman ako manok para magkaron ng balahibo, pero syet, bumalik bigla ang ala-ala ng aking pagkabata at parang gusto akong labasan ng luha na mangingilid muna at saka aagos na parang baha. Alam ko OA na ako, pero umamin ka na, tumayo rin ang buhok mo habang pinapanuod ito.

Isa ang Maskman sa mga kinaadikan kong palabas noong kabataan ko. Pero hanggang ngayon, hindi pa rin nawawala sa isip ko kung paano tawagin ni Rio ang pangalan ni Michael Joe habang kinakain siya ng lupa. At kung paano tawagin ni Michael Joe ang pangalan ni Rio gamit ang mala-Renz Verano na boses. Hindi mawawala sina Black Mask Leonard, Blue Mask Adrian, Yellow Mask Eloisa, kikay Pink Mask Mary Rose na crush na crush ko at si Direktor Sugata na hanggang sa Takeshi’s Castle ay pinaparamdam ang kanyang Aura Power.

Ang Laser Magnum, Shot Bomber at Jet Cannon. Ang kanilang Great Five Robot at ang mukhang football player na Galaxy Robot na may napakalapad na kamay at nipples na pumuputok. Ang mga kontrabida na sina  Emperador Seba, Prinsesa Igamu, Dargan, Vulco, Fumin, Anagmus, Kiros at mga kangkarot na panggulong nakaitim na nakamaskara. Ngunit ang pinakapaborito ko sa lahat, ay walang iba kundi si Okerampa (hindi Pukerampa), na bumubuka at siyang nagpapalaki sa mga pinulbos na monsters ng Maskman.

Naaalala ko pa dati, ini-imagine ko na ako si Pink Red Mask. Gayang-gaya ko pa yung meditation gesture niya pero dismayado ako dahil hindi ako marunong lumipad para tamang kariran na ang pagta-transform. Pagkatapos magpalit ng anyo ay ang pinakamalupit na posing muna (nasa gitna sa larawan sa itaas). At sa halip na nasa kaliwa, ipinagpipilitan kong ilagay sa kanan ang relo ko para sakto kapag tatawagin ko na ang Robot ko o makikipag-komunikasyon sa mga kakampi.

Pero hanggang dun na lang ako. At sa panaginip ko na lang naiisip na nakasakay ako sa Galaxy Robot. Gayunpaman masaya na ako dahil kahit sa imahinasyon lang ay naging Maskman ako. Di tulad ngayon na puro kamunduhan na ang nai-imagine ko.

Maliban sa Maskman ay nahumaling din ako sa Bioman, Jetman, Fiveman, Turbo Rangers, Ultraman at Magmaman (mga higante na mukhang isda at may bombilya ng LRT sa dibdib), Machine Man (Buknoy the fighting ball at ang magmaneho ng nakadapa), Shaider (Annie kita Panty), Voltron, Masked Rider Black at marami pang iba. Malamang na-hook ka rin dito. Maliban na lang kung mas trip mo ang manood ng Sailormoon.

Sabi nga nila, lahat ng bagay ay may katapusan. Hindi ko na maalala kung anong katapusan ng mga ito pero bigla na lang silang nawala sa telebisyon. Nakalulungkot isipin na hindi na ito mapapanood ng mga makabagong henerasyon. Mami-miss ko lang talaga yung mga pose ko ala-Maskman. Di tulad ngayon, dahil sa pagbabago ng panahon, nagbago na rin ang mga trip na pose ng mga kabataang Pilipino.

Laser Squadron!

Alam kong marami sa atin ang naghahangad na ibalik ito muli. Kung sakali man, yung orihinal na lang sana ang ipalabas. Nakita naman nating lahat kung anong nangyari sa Zaido na mas maganda pa ang special effects ng lumang Shaider. At hindi ko rin yata matatanggap na gumanap na Red Mask at Pink Mask sina Gerald at Kim Chiu.

Ang mga seryeng ito na naging parte ng ating pagkabata ay kailangan ding magpaalam at palitan. Ngunit kung ikukumpara sa mga kasalukuyang palabas na may ganitong klase ng genre, hinding-hindi ko ito ipagpapalit. Pero kung ipapalabas ulit, hindi ako magdadalawang-isip na muli itong abangan at panoorin.