Ayon sa kasabihan, ang buhay ay punung-puno ng misteryo at maraming hatid na surpresa. Hindi na ito bago sa kahit sino man dahil maraming pangyayari sa atin ang kadalasan ay hindi natin inaasahan. Utang natin ito lahat sa mga taong nakapaligid sa atin at sa makulay na buhay na kahit hindi tayo kumain ng sinabawang gulay (na ngayon ay ginisang gulay na!), ay naghahatid sa atin ng mga karanasan na talaga namang maitatago natin sa baul ng nakaraan.

Gusto ko ng surpresa. Yung surpresang may magandang intensyon para sa taong susorpresahin ko. Pero ako yung magbibigay ng surpresa. Masarap kasi makita ang reaksyon nila. Yun bang napapa homaygums!, olipakinsiyet! o pautang ina! Tapos biglang yayakap sa iyo ng mahigpit tapos bibigyan ka ng gums-to-gums na halik. Ang saya diba? Ramdam ko na rin kasi ang tuwa tuwing napapatawa o kahit napapangiti ko sila sa aking surpresa, maliit man ‘yan o bonggang-bongga.

Ayoko ng surpresa. Yun bang ako ang susorpresahin. Pero yun tipong sasabihin pa na may sorpresa ako sa’yo. Masyado kasing malikot ang isip ko at kung anu-anong karumal-dumal na bagay ang naiisip ko. At para akong binabalatan ng buhay habang pinaliliguan ng suka at binubudburan ng asin pagkatapos ay tatadtarin ng pino saka ipiprito. Ang sakit nun! At joke lang lahat ng sinabi ko. Masyado ng exagerrated. Pero hindi talaga ako sanay ng sinosorpresa ako. Hindi kasi ako marunong mag-react. Ha haha! Parang tuod.

Noong isang linggo, naglalagalag ako sa mall kasama ang isang tao na itatago na lang natin sa pangalang Bb. B. Nauna siya sa aybol namin kaya humahangos at pawisan pa ako ng makita siya. Tumingin-tingin kami ng damit sandali tapos bigla niya akong niyaya sa pababa ng mall. Nagtaka na ako bigla dahil wala naman sa baba ang pakay namin. Habang nasa escalator tinanong ko siya kung saan kami pupunta at sinagot niya ako ng diyan lang sa baba. Ang buong akala ko ay kakain lang kami. Nang bigla niyang hawakan ng mahigpit ang braso ko at sabihing may sorpresa ako sa’yo.

Siyet na malagkit!

Parang gustong malaglag ng puso ko ng mga oras na iyon. Hindi ko alam pero natural na ata sa akin ang ganon kaya ayaw na ayaw ko ng sorpresa. Umagos ng butil-butil ang pawis ko at nanlalamig. Para akong nasa death row. Na matapos ang mahabang lakaran ay may sasalubong sa akin na pulutong ng gwardiya sibil at saka ako babarilin. Fuego! Gusto kong kumawala sa pagkakahawak niya sa braso ko sabay takbo. O di naman kaya ay mahimatay na lang bigla at hayaan ko siyang mahirapan kakakaladkad sa akin hanggang sa pabayaan na lang niya akong nakahandusay sa mall. Buti na lang at may nadaanan kaming parlor. Inisip ko agad na baka ipapa-rebond at reborn niya ang buhok ko. Kahit paano nabawasan ang kaba ko. Pero lumagpas kami! Waa! Hindi pala! Ayoko na! Tuloy pa ang kalbaryo.

Alam kong ayaw mo nitong gagawin ko. Talagang ginawa ko ito para hindi ka na makatanggi.

Heto ang binitiwan niyang mga salita. Hindi ko alam ang gagawin. Parang isang pagbabanta ang mga salitang iyon na nagsasabing magdasal ka na at malapit na ang buhay mo. Sabay pasok sa tindahan ng tsinelas. Anong ginagawa namin dito? Juice ko pong pineapple bayan! Ibibili niya ako ng Havaianas!

Ang puso kong gustong malaglag kanina pa ay tuluyan nang nalaglag. Nakita ko pa itong tumitibok ng mabilis sa lapag at nangingisay. Agad ko itong pinulot at nilunok para maibalik sa dating kinalalagyan dahil baka maapakan ng mga taong hindi magkamayaw sa pagpili ng tsinelas. Ang butil-butil at nanlalamig kong pawis ay tuluyang nagyelo at parang snow na nagsibagsakan. Gusto ko sana siyang yakapin ng mahigpit sabay halikan ng gums-to-gums pero parang hinigop lahat ng lakas ko. Sayang! At tila naka-inom ako ng humigit kumulang sa hindi ko mabilang na bote ng Elmer’s Glue. Hindi ako makapagsalita. Sa ingles, i’m a dead man walking, but still charming.

Ang inakala kong pulutong ng gwardiya sibil na sasalubong sa akin at babaril ay pulutong pala ng tsinelas na aking pagpipilian at isang pares sa kanila ay aking iuuwi. Hindi pa rin ako makapagsalita habang pumipili. Iniabot sa akin ni Bb. B ang natipuhan niyang pares na nagustuhan ko rin. Maganda kaya ang taste namin! At habang isinusukat, isang matabang babae na sa tingin ko ay bumibili rin ang may masamang titig sa akin. Parang gusto ko siyang kumprontahin at sabihing anong problema mo at ganyan ka makatingin? pwede ba, ibibili ako ng tsinelas. moment ko ito ,okey? so leave me alone! Buti na lang at hindi ako pa rin ako makapagpagsalita ng mga oras na iyon. Dahil kung nagkataon, tinaob ko sina Christopher de Leon sa pag-arte. At lumabas kami sa tindahan habang kumakanta si Gabby Concepcion sa utak ko ng Iisa pa Lamang sapagkat iisa pa lamang, iisa pa lamang ang tsinelas kong ganito.

i now have a pair of Havs! sabihin niyo nang jologs ako at
ipinapangalandakan ko pang mayron ako nito, WALA AKONG PAKIALAM!
ipinagmamalaki ko lang na may Bb. B ako na namimigay ng tsinelas! ha haha!
salamat Bb. B

Ang sarap sa pakiramdam. Matatalino naman ang mga bumibisita sa blog ko at alam kong alam niyong lahat kung anong punto ko. Hindi dahil sa mayroon na akong unang pares ng Havaianas. Kundi dahil alam mong may ilang tao na nagmamalasakit at nag-aalaga sa iyo. Nariyan sila para mahalin ka at maghatid ng masasayang surpresa. Hindi mabibili ng anumang salapi ang kaligayahang ito. Kaya mahal man iyan, mura, malaki, maliit, simple o magarbo, hinding-hindi ito matutumbasan ng kahit ano.

Ang mga sandaling ito ng ating mga karanasan sa ating buhay ang karapat-dapat na maitatago sa baul ng nakaraan, na tiyak masarap na balik-balikan.

Life was like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get. But if it’s a box of tsinelas, you may know what it was. Homaygums, olipakinsiyet, pautang ina! It’s Havaianas

Kung normal kang tao at gumagamit ng paa para maglakad, tumakbo, gumapang, tumingkayad, magkandirit o tumalon, hindi malayong gumamit ka rin ng tsinelas para protektahan ang mga paa mo. Maliban na lang kung mas trip mong mag medyas kung mamamalengke ka o di naman kaya mag sapatos para makipaglaro ng tumbang preso. Malamang sapatusin ka rin ng mga kalaro mo.

Noong bata pa ako, lagi akong nawawalan ng tsinelas. Kaya galit na galit ang ina ko sa akin dahil bili siya ng bili, wala naman ako ng wala. Yun naman pala, tinatago ng mga mababait kong kalaro kapag naglalaro kami ng chinese garter at habulang gahasa ligtasan. Mas masarap lumundag at tumakbo kapag walang tsinelas. Kaya nang minsang bilhan ako ng ina ko ng Rambo slippers, ito yung makapal na tsinelas na may kabigatan at medyo magaspang, iningatan ko ito ng bonggang-bongga. Pero hindi pa rin ako tinantanan ng mga kalaro ko. Tinago pa rin nila. Kaya noong makita ko, isinampal ko ang tsinelas ko sa mga mukha nila. Mula noon, hindi na nila tinago pa ang tsinelas ko.

Maliban sa ginagamit kong pangsampal ang tsinelas ko, nagamit ko na rin ito bilang pinanggagalingan ng walang kapantay na kapangyarihan. Isusuksok ko ito sa kamay ko ito hanggang sa umabot sa siko. Kaunting meditation. Taktak ng concentration. At budbod ng imagination. Yun na! Bigla-bigla, nag-transform na ako bilang Power Ranger o kaya minsan ay Masked Rider Black. May matching usok epek-epek pa. At tulad ng dati, nagta-transform ako para pigain ang lungs at puksain ang mga bully kong kalaro.

Iba’t ibang tsinelas na rin ang nasuot ko. Maliban sa Rambo slippers ko, naranasan ko na rin magsuot ng tsinelas na tig sasampung piso. Extinct na ata ngayon yun. Naaalala ko pa dati hirap na hirap akong makahanap ng sukat ko kasi alanganin daw ang sukat ng paa ko. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin non. Mas malaki ata ang kanan kaysa sa kaliwa kong paa.

Marami na ring klase ng tsinelas ang nauso. Nariyan yung makakapal, maninipis, bulaklakin, makukulay, yari sa plastik, gawa sa balat ng hayop, bakya at alpombra ni lola. Nag-iba na rin ang pangalan nila, kung dati patok sila sa tawag na tsinelas, iba na ang bansag sa kanila ngayon, flip-flops. Maraming tatak na rin ang namayagpag, Beach Walk, Islander (Hari ng Tibay) at marami pang iba. At sino bang hindi makakakilala sa maalamat na Havaianas?

Note: Oops. Before I forgot. You have to say the word H-A-V-A-I-A-N-A-S with your best maarte and uber socialite tone and pronunciation.

Oh my gums naman pare. I can’t say anything but Havaianas is the best flip-flops for me. Kasi naman it’s very matibay and of course pang-mayaman. Everybody knows naman that i’m uber maraming pera and i can even make you kain all of them, raw and fresh. Or if you want, i can sampal your face with my one thousand pesos cold cash and it’s all tigbe-beintsingko. That will make you bleed. Im sure of that, pare. Havaianas is the tsinelas of the socialites. I just don’t know why these baho orcs make bili the havaianas, as we all know only people of the upper class like me can afford it. Afford means not need to ipon a one year sweldo from ate and kuya just to buy this piece of luxury. Gosh naman pare, it’s so pathetic. All these natives are filingeros and filingeras talaga. My aura is nasisira pare. Why not buy the ever famous pirated edition Havanas from the ever famous piracy capital of Quiapo and Divisoria diba? Oh my gums ulit! Give me a break. I have to go na pare and go to Antartica. I need to freshen up and cleanse my aura.

Ang tsinelas. Kahit gaano pa kamahal o kamura yan. Kahit anong klase pa yan. IIsa pa rin ang gamit niyan. At kahit anong gawin nating lahat, sa paa pa rin sinusuot yan. At tsinelas pa rin yan!

PS: The dialogue above is not mine (about Havaianas). Isa pa, NOT MINE!! Mahirap na baka mag welga kayo sa harap ng bahay ko.