Ola!

Bago ang lahat ay gusto kong magpaumanhin sa aking ilang linggo na walang babalang pagkawala. Kinailangan ko lang ayusin ang aking mapa para naman masabi kong may direksyon ang buhay ko nang hindi maligaw at malihis ng landas. Sa kabutihang palad, hanggang ngayon hindi pa rin ako tapos. At aking napagtanto na moderno na pala ang mundong ginagawalawan ko ngayon. Tenkyu Google Earth.

Gayunpaman, nagpapasalamat ako sa mga hindi nagsawang sumilip at mangumusta dito.  Nang dahil sa inyo, hindi nabobokya ang hits ko. Hindi man ako yumayaman sa bawat pagdalaw niyo sa akin ngunit pinatataba niyo naman ang puso ko dahil alam kong nandiyan lang kayo, naghihintay na holdapin ko. Salamat din sa mga nagtanong at nawa’y naging matiwasay ang inyong pamumuhay sa mga binitawan kong kasagutan sa mga bumabagabag sa inyong isipan.

May maikli lang naman akong ibabahagi sa pagkakataong ito.

Hindi ako sigurado kung paano nagsimula ang pagbo-blog sa Pilipinas ngunit alam naman nating lahat kung gaano na kalayo ang narating ng mga Pilipino nang dahil dito. Isa itong mabisang paraan kung nais mong ibahagi at makinig ang mundo sa mga saloobin mo . Ngunit kaakibat nito ay ang mabigat na responsibilidad sa bawat tiklado ng mga titik na manggagaling sa’yo.

May ilan na nagkaroon ng ibang bahagi ng buhay nila nang dahil sa pagbo-blog. Ang iba ay dito nakatagpo ng mga bagong kakilala, kaibigan, kabarkada, kasa-kasama sa mga pagtitipon, sosyalan at gimikan. Marami na rin ang gumagamit ng blogging bilang isang kumikitang kabuhayan. May nagiging tanyag pa nga ng dahil dito. At may iilan naman na para sa personal na dahilan lamang.

Kung ako ang tatanungin, isang malaking bahagi na ng pagkatao ko ang maging isang blogista. Marami akong bagay na naiisip at maraming nais sabihin. At epektibo ang lugar kong ito sa blogosperyo para ilahad ang lahat ng mga ito. Masaya ako sa bawat tugon na natatanggap ko, sang-ayon man o taliwas sa mga pinaniniwalaan ko. Ang mahalaga, pare-pareho tayong natututo.

Lubos kong ring ikinagagalak ang mga simpleng pagkilala at papuri na natatanggap ko.

For the people in ABS-CBN specifically of Rated K, I would like to express my deepest gratitude for considering this blog to be featured in your program. Too bad I ain’t a camera person and just too shy to see myself on TV.

To Mr. Hanz, thank you for being so patient and persistent enough. I apologize if I made you wait too long yet I declined at the end of the day. That offer is a big surprise for me and it’s not that kind of opportunity every blogger can have. That’s why we need to really think about it. It’s a mutual decision by the way. We just have some identity to protect.

To Mr. Joseph, thank you so much. You just have given me one of a good hell experience. He hehe. Up to this time I still can’t believe that I got to have that kind of offer. Well maybe next time things will work out right.

To Ms. Korina Sanchez, I will watch this Sunday’s episode. Promise!

Nandito na ulit ako.

Ewan ko ba kung bakit may mga babaeng sobrang ubod ng feeling. Nakakairita lang kasi. Sobrang ubod ng iritasyon ang idinudulot nito sa katawan ko. Kahit pigilan ko ay pilit pa rin siyang ibinabahing ng ilong ko. Madalas na itinitikom ko na lang ang bibig ko kahit alam ko namang mabango ang hininga ko. Pero minsan talaga, umaabot tayo sa punto na hindi na natin ma-take ang lahat. Lalo pag nasaksihan mo na ang pangit na katotohanan.

Sino bang matutuwa sa isang babae na feeling niya ay napakaganda niya? Pakiramdam niya lahat ng lalaki may gusto sa kanya. Pero ang mga ikinikilos naman niya ay salungat sa hilatsa ng kanyang mukha. At mas lalong salungat sa inaakala niya ang reaksyon ng mga lalaki sa kanya. Pwede ba? Hindi lahat ng babae ay may karapatang magmaganda. At si Anne Curtis lang ang may karapatang tawaging dyosa.

Akala mo pa kung sino para manlait ng kapwa. Nakalimutang may bagay na tinatawag na salamin na pwedeng makita ang sarili. Pero ano bang magagawa kung ang di kanais-nais na ugali na nananalaytay sa ugat ay lumabas sa mukha kaya ito’y nagiging hindi kanais-nais din.? Wala ka nang no choice diba? Eh di mag-feeling na lang. Bulsyet!

Ang masaklap pa diyan, hindi marunong gumamit ng utak. Hindi alam ang pinagkaiba ng balat sa tinalupan, ng sipon sa plema, at ng kanan sa kaliwa. Lahat ng tao may utak. Kahit nga mga hayop meron. Pati mga dinosaurs. Hindi naman iyan nandiyan para pandisplay. Hindi nga siya nakikita eh. Sana kahit paano gamitin. Sayang. Madalang na ang libre sa mundo.

Mas trip ko pang makipagkiskisan ng dila sa mga taong tahimik ay kahit hindi halata ay may saysay naman ang lumalabas sa bunganga. Kaysa sa mga asal-iskwa na dada ng dada pero mga bagay na walang kwenta naman ang pinagsasasabi. Hindi ko nilalahat ang mga iskwa pero utang na loob naman, maawa ka sa balat mo. Kung mga aso nga natuturuan.

Sabihin niyo na ang lahat ng gusto niyong sabihin. Kahit ipamukha niyo pa napaka-ungentleman ko. Wala akong pakialam. Pero hindi ko ipinagkakalat na gwapo ako. Hindi ko rin ipinangangalandakan na macho ako. Hindi ako madaling mauto. Hindi ako makukuha sa bola. Madali akong maniwala pero mahirap kumbinsihin. Hindi ako perpekto. At higit sa lahat, hindi ako plastik.

Wag ka nang magpanggap na ikaw ay isang dalagang ubod ng ganda, kahit na alam naman natin na ang karakas mo ay ubod ng sama!
– Parokya ni Edgar

PS
Para rin ito sa lahat ng lalaki na sobrang ubod ng feeling at akala nila ay lagi silang bagong paligo at lahat ng babae ay may gusto sa kanila. At kung tinamaan ka sa mga sinabi kong ito, have a life!