Sa napakaraming bagay na ayaw na ayaw kong gawin, maliban sa paghuhugas ng pinggan, ay ang pagpapakilala sa sarili ang pinakamahirap tuparin. Kahit na alam naman nating lahat na marami nang eksperto dito, sadyang hindi madali para sa akin ang magimbento ng mga kasinungalingan para ilarawan ang aking sarili. Kaya sa pagkakataong ito ay pilit kong ipapakilala ang katauhang nasa likod ng blog na ito at sisikapin kong manatili ang katotohanan sa bawat titik ng pagsasalarawan na iyong mababasa.

Ako si kingdaddyrich. Isinilang at lumaki sa isang bansa na kung tawagin ay Pilipinas. Ilang taon na ang nakararaan nang aking madiskubre na maliban sa pagsasaliksik at panonood ng pornograpiya, ay may iba pa palang mas mabuting maidudulot sa akin ang Internet. Ito ay walang iba kundi ang pagbo-blog. Na nagsimula bilang isang simpleng taga-basa, taga-kumento at nakikihalubilo sa mga hindi ko kilala. Di nagtagal ay gumawa ng sariling tampulan ng mga nakikita, naririnig, nararamdaman at naiisip. At nang lumaon ay nagkaroon ng isang permanenteng tirahan sa isang artipisyal na mundo na kung tawagin ay World Wide Web.

Sa lahat ng mga paksa ng aking mga isinusulat ay pawang pumapanig sa katotohanan. Ang mga ito’y binuo mula sa samu’t saring pagtatanong at pagsasaliksik bago ihain. Bawat detalye na aking ibinabahagi ay may basehan at may pinag-ugatan. Hindi ko kailangang gumawa ng kasinungalingan upang magpasikat at maging tanyag. Hindi ko alam ang lahat. At di ko ugaling sumawsaw sa mga bagay na wala akong alam. Dahil sa simula pa lang, hindi na ito ang layunin ko kung bakit ako nagbo-blog.

Hindi ako anonymous. Si kingdaddyrich ay may pangalan, pagkakakilanlan, pinaggalingan at patutunguhan. Ngunit mas pinili kong ikubli ang aking sarili sa mapanuri at mapanghusgang mata ng mga taong sobra ang bilib sa sarili. Ang blog na ito ay personal. Bagaman bukas sa ano mang uri ng kumento, kritisismo, opinyon o suhestiyon ay limitado lamang sa mga bagay na aking ibinabahagi. Sa madaling sabi, hindi umiikot sa blogosperyo ang buhay ko. Kaya tinawag ko itong artipisyal sapagkat ito ay pansamantala at isang bahagi lamang ng aking buong pagkatao.

Ito ay bukas para sa lahat. Ngunit hindi parang karinderya na kapag natabangan o napaso sa isinubong ulam ay basta na lamang iluluwa at magsasalita ng mga bagay na hindi kaaya-aya. Ang mga ibinabahagi ko dito ay base sa mga realidad ng buhay. Ngunit kung mahalintulad man ito sa mga karanasan mo at matalsikan ng mantika sa mula sa mainit ng kawaling inihain ko ay wala akong magagawa, sinadya ko ito pero hindi ikaw ang tinutukoy ko. At tiwala naman ako na ang aking mga masusugid na mambabasa ay ang mga klase ng taong marunong gamitin ang kung anong kulay abong nasa loob ng kanilang bungo.

Walang sinoman ang aking pinilit na basahin ang mga lathala ko. Walang sinoman din ang obligado na mag-iwan ng kumento. Hindi ako takot sa kahit kanino. Hindi ko rin kailangang makipagbolahan sa mga tao sa paligid ko para makuha ang simpatiya nila para sa sarili ko. Sasabihin ko kung anong gusto ko. At malaya ang sinoman na gawin din ito. Hindi man ako sang-ayon sa mga sinasabi mo ngunit ipaglalaban ko ang karapatan mong sabihin ito.

Para sa mga nagtatanong kung magkano ang aking edad. Para sa mga nag-aakalang ako’y isang maitim at matabang tatay. Para sa mga nag-aakalang mayaman ako. Para sa mga nagtataka kung ako ba ay may multiply. Para sa mga tambay. Para sa mga naghahanap ng aking prenster. Para sa mga gustong sumilip ng aking twit-twit. Siyempre bago ang lahat hayaan niyo na kayo muna ang silipin ko.

Yun lang.