Hindi ko alam kung paano ko sisimulan.

Ito ang bunga ng dalawang taon kong pagbo-blog ng mga walang kwentang bagay sa paligid ko. Mahigit sa isang taong pagtatago ko dahil sa dumaraming stalkers ko. Halos walong buwan nang muli akong magbalik para makigulo at manggulo. Kulang-kulang tatlumpung araw para humanap ng mga sponsors ko. Dalawandaang oras para ayusin ang template ko. Taning na tatlumpung-minuto para buuin ang post na ito. At limang segundo para bigkasin ang mga salitang ito.

Oh my gums! May datkom na ako!

Maraming salamat sa mga tao at hindi tao na naging instrumento para maging katotohanan ang panaginip na ito. Hindi ko na kayo papangalan dahil nasa sidebar ko na kayo.

Salamat din sa mga ka-kosa ko na nag-alay ng matinding pasensya sa kabobohan ko at nagtiyagang sagutin ang mga katanungan ko para mabuo ang blog na ito. Hindi ko na rin kayo papangalanan dahil alam niyo na kung sino kayo.

Sa mga taong nag-uukol ng oras nila para basahin ang mga kwento ko. Sa kanila hindi nagsasawang makisabat at nagkukomento sa mga lathala ko. Sa inyo na kahit kailan ay hindi nang-iwan at nananatiling tumatangkilik kay kingdaddyrich. Maraming salamat.

Sa mga spammers na nag-iiwan ng walang saysay na bakas sa blog ko. Sa mga negosyanteng walang habas na nag-aadvertise sa comment box ko. Sa mga blogista na walang ibang ginawa kundi makipag ex-links. Kahit ayoko, magpapasalamat na rin ako. Salamat.

Sa mga taong asar, galit at gusto na akong mamatay, pasensya na pero mahaba ang buhay ng mga masasamang damong tulad ko. Mga bitamina ko kayo na mas lalong nagpapalago sa mga dahon ko. Wag lang na malalaman ko na hinihithit niyo ang dahon ko. Tiyak, ma-aadik kayo. Tenkyu!

At higit sa lahat, SAYO, ikaw na nagbabasa ngayon ng blog ko. Salamat dahil kung hindi dahil sa iyo, wala ako sa kinalalagyan ko ngayon. Ngayong may datkom na ako, marami pa tayong kwentong pagsasamahan, balitaktakang pagsasaluhan at usapang pag-uusapan.

Maraming, maraming, maraming salamat sayo!