Alam niyo bang hindi kami nagno-Noche Buena? Hindi ko alam kung bakit, pero hindi talaga nakaugalian sa amin ang maghanda sa bisperas ng Pasko. Ayos lang naman para sa akin dahil sa mismong araw ng Pasko, piyesta naman ang mga alaga ko sa tiyan dahil mapapasabak sila sa pagkain. Marami kasing putahe na nakahain sa hapag-kainan sa araw na ito. Idagdag mo pa ang simoy ng malutong na perang papel na sa tuwing Pasko mo lang maamoy. Malas ko lang, expired na ang edad ko para manghingi ng aguinaldo. Kaya sa pagkain na lang ako bumawi.

Iba ang sitwasyon sa taong ito. Naki-noche buena kasi ako sa ibang bahay. Simpleng salo-salo, saktong pagkain, ngunit mga espesyal na tao para sa akin ang kasama ko. Marahil, ganon naman talaga ang nais ipakahulugan ng sabay-sabay na pagkain, ang mapatatag pa ang pagsasama ninyo ng mga taong mahalaga sa buhay mo. At kung ano man ang nakahain sa mesa, ay sabay-sabay pagsasaluhan nang may ligayang hatid para sa bawat isa.

Tinanghali na ako ng gising kinabukasan. Hindi ko tuloy naabutan yung mga batang nagkalat sa kalsada na iniiisa-isa ang bahay ng mga ninong at ninang nila para sa aguinaldo. Pinagkaitan pa rin ako ng tadhana kahit sa pagkakataong ito. Noong bata kasi ako, iisa lang ang ninang ko na napupuntahan ko. Ang iba kasi, nagsimatay na at ang iba naman ay nagtatago nawawala bigla pagsapit ng Pasko. Hindi ko tuloy nababawi ang pinuhunan ko para sa bago kong damit at sapatos. Pero hindi naman masama ang loob ko, ang mahalaga, maraming pagkain. Ha haha!

Hindi ko talaga ugaling makipagsabayan sa dami ng tao sa mga pasyalan lalo kapag Pasko. Inaasahan nang puputaktihin ng mga bata ang maraming lugar lalo na ang mga mall at theme parks. Pero naglakwatsa ako nitong nagdaang Pasko. Wala rin kasing magagawa kung magmumukmok ako sa bahay at magdalamhati dahil sa masalimuot na alaala ng kabataan ko. Isa pa, wala naman din akong inaasahang maghahanap sa akin para manghingi ng aguinaldo dahil wala naman akong inaanak. Hindi ako maaakusahang nagtatago.

Pagkain pa rin ang inatupag ko hanggang mag-Pasko. Aba, sinong tututol kapag sinabi kong talaga namang nagiging makulay ang mesa kapag panahon ng Kapaskuhan? Nagiging matunog sa panahong ito ang pahayag na Pasko naman eh o di naman kaya ay minsan lang sa isang taon ang Pasko kaya talagang lahat ay naghahanda. Kaya dahil paminsan-minsan lang, kumain kami ni Bb. B sa isang restawran na napaka-wirdong klase ng softdrinks ang ibinibenta. Bakit wirdo? Kasi, eighty petot (80php) ang isang softdrink in can dito, Pasko naman eh, minsan lang sa isang taon ang Pasko.

Pagkatapos ang Pasko, araw na lang ang bibilangin at magpapalit na naman ang taon. Naging mabait sa akin ang taong ito sa pangkalahatan. Maraming mabubuting bagay ang nangyari at mga hindi malilimutang karanasang mananatili sa akin. Siyempre, hindi rin mawawala ang mga pagsubok. Nandiyan naman parati yan eh, hindi na mawawala. Ang mahalaga natututo tayo kasabay ng pag-inog ng panahon natin sa mundo.

Ito na ang huling entry ko para sa taong ito, ang taon kung kailan ko binuksan ang datkom ko. Bilang pagtatapos, may iiwan akong katanungan para sa lahat ng mambabasa ko…

Anong blog entry ko ang pinakagusto ninyo at bakit?

Hanggang dito na lang. Sa susunod na taon muli. Salamat. Maligayang Bagong Taon sa lahat!

Ang pagbubukas ng bagong taon ay pagbubukas ng bagong kabanata sa libro ng ating buhay. At sisimulan natin ito na ang bawat pahina ay blanko, malaya tayong itala ang anomang naisin natin. Sa madaling salita, ang bagong taon ay bagong pag-asa at bagong oportunidad para sa bawat isa.

Ola!

Bago ang lahat ay gusto kong magpaumanhin sa aking ilang linggo na walang babalang pagkawala. Kinailangan ko lang ayusin ang aking mapa para naman masabi kong may direksyon ang buhay ko nang hindi maligaw at malihis ng landas. Sa kabutihang palad, hanggang ngayon hindi pa rin ako tapos. At aking napagtanto na moderno na pala ang mundong ginagawalawan ko ngayon. Tenkyu Google Earth.

Gayunpaman, nagpapasalamat ako sa mga hindi nagsawang sumilip at mangumusta dito.  Nang dahil sa inyo, hindi nabobokya ang hits ko. Hindi man ako yumayaman sa bawat pagdalaw niyo sa akin ngunit pinatataba niyo naman ang puso ko dahil alam kong nandiyan lang kayo, naghihintay na holdapin ko. Salamat din sa mga nagtanong at nawa’y naging matiwasay ang inyong pamumuhay sa mga binitawan kong kasagutan sa mga bumabagabag sa inyong isipan.

May maikli lang naman akong ibabahagi sa pagkakataong ito.

Hindi ako sigurado kung paano nagsimula ang pagbo-blog sa Pilipinas ngunit alam naman nating lahat kung gaano na kalayo ang narating ng mga Pilipino nang dahil dito. Isa itong mabisang paraan kung nais mong ibahagi at makinig ang mundo sa mga saloobin mo . Ngunit kaakibat nito ay ang mabigat na responsibilidad sa bawat tiklado ng mga titik na manggagaling sa’yo.

May ilan na nagkaroon ng ibang bahagi ng buhay nila nang dahil sa pagbo-blog. Ang iba ay dito nakatagpo ng mga bagong kakilala, kaibigan, kabarkada, kasa-kasama sa mga pagtitipon, sosyalan at gimikan. Marami na rin ang gumagamit ng blogging bilang isang kumikitang kabuhayan. May nagiging tanyag pa nga ng dahil dito. At may iilan naman na para sa personal na dahilan lamang.

Kung ako ang tatanungin, isang malaking bahagi na ng pagkatao ko ang maging isang blogista. Marami akong bagay na naiisip at maraming nais sabihin. At epektibo ang lugar kong ito sa blogosperyo para ilahad ang lahat ng mga ito. Masaya ako sa bawat tugon na natatanggap ko, sang-ayon man o taliwas sa mga pinaniniwalaan ko. Ang mahalaga, pare-pareho tayong natututo.

Lubos kong ring ikinagagalak ang mga simpleng pagkilala at papuri na natatanggap ko.

For the people in ABS-CBN specifically of Rated K, I would like to express my deepest gratitude for considering this blog to be featured in your program. Too bad I ain’t a camera person and just too shy to see myself on TV.

To Mr. Hanz, thank you for being so patient and persistent enough. I apologize if I made you wait too long yet I declined at the end of the day. That offer is a big surprise for me and it’s not that kind of opportunity every blogger can have. That’s why we need to really think about it. It’s a mutual decision by the way. We just have some identity to protect.

To Mr. Joseph, thank you so much. You just have given me one of a good hell experience. He hehe. Up to this time I still can’t believe that I got to have that kind of offer. Well maybe next time things will work out right.

To Ms. Korina Sanchez, I will watch this Sunday’s episode. Promise!

Nandito na ulit ako.

Hindi pagtakahan should drop to why the English language I’m writing. Naipapahayag more like a good and well myself if it is used. Nor LOSE YOUR WAY the reader and have a misunderstanding. As well ineffable I myself know the way I katanggap effective and acceptable.

Aminado me that my limited vocabulary in English. I do not always include naman si mareng Merriam to help me learn the meaning of supercalifragilisticexpialidoceous that suddenly isinigaw a playmate while I nagpapatintero. But I do not naman ikakaila bagkus ipagmamayabang I have been wise I speak and write in this language. And the sentence that I sambitin favorites again and I’m not sure pagsasawaan is: I am handsome.

However, the ability to speak English became standard of intelligence-mannered and a person. Whether we admit or not, when we nakakarinig of mistaken speaking or writing it is our pinagtatawanan. And the more bitter is hinuhusgahan instead help and a good way to correct the error it. More humor, who will not even notice him seeing his own mistakes.

Spread to the English blogs on the Internet. Also spread the English and trying hard English blogs. Napagisip I just think how translate so if English is my blog? With si Google, the outcome of this translation. Napagtanto and I, I remain in kinagisnan … I will speak English.

TRANSLATION

Hindi niyo na dapat pagtakahan kung bakit sa wikang Filipino ako nagsusulat. Mas naipapahayag ko ng mabuti at maayos ang aking sarili kung ito ang gagamitin. Hindi rin maliligaw ang mga bumabasa nito at magkaroon ng hindi pagkakaunawaan. Maganda nang maipahayag ko ang aking sarili sa paraang alam kong epektibo at katanggap-tanggap.

Aminado ako na limitado ang bokabularyo ko pagdating sa wikang Ingles. Hindi ko naman parating kasama si mareng Merriam para tulungan akong malaman ang ibig sabihin ng supercalifragilisticexpialidoceous na biglang isinigaw ng kalaro ko habang nagpapatintero. Ngunit hindi ko naman ikakaila bagkus ay ipagmamayabang ko pa na marunong akong magsalita at magsulat sa wikang ito. At ang pangungusap na paborito kong sambitin ng paulit-ulit at siguradong hindi ko pagsasawaan ay: I am handsome.

Gayunpaman, ang kakayahan sa wikang Ingles ay naging pamantayan na ng katalinuhan at pinag-aralan ng isang tao. Aminin man natin o hindi, kapag nakakarinig tayo ng mga nagkakamali sa pagsasalita o pagsusulat nito ay ating pinagtatawanan. At ang masaklap pa ay hinuhusgahan sa halip na tulungan at itama sa magandang paraan ang pagkakamaling ito. Nakakatuwa pa, kung sino ang siyang mapuna siya pang hindi nakakakita ng sariling pagkakamali niya.

Nagkalat na ang mga Tagalog blogs sa Internet. Nagkalat din ang mga English at trying hard English blogs. Napagisip-isip ko lang paano kaya kung isalin sa wikang Ingles ang blog ko? Gamit si Google, ito ang kinalabasan ng pagsasalin. At napagtanto ko, mananatili ako sa kinagisnan ko…ang wikang Filipino.

Sa napakaraming bagay na ayaw na ayaw kong gawin, maliban sa paghuhugas ng pinggan, ay ang pagpapakilala sa sarili ang pinakamahirap tuparin. Kahit na alam naman nating lahat na marami nang eksperto dito, sadyang hindi madali para sa akin ang magimbento ng mga kasinungalingan para ilarawan ang aking sarili. Kaya sa pagkakataong ito ay pilit kong ipapakilala ang katauhang nasa likod ng blog na ito at sisikapin kong manatili ang katotohanan sa bawat titik ng pagsasalarawan na iyong mababasa.

Ako si kingdaddyrich. Isinilang at lumaki sa isang bansa na kung tawagin ay Pilipinas. Ilang taon na ang nakararaan nang aking madiskubre na maliban sa pagsasaliksik at panonood ng pornograpiya, ay may iba pa palang mas mabuting maidudulot sa akin ang Internet. Ito ay walang iba kundi ang pagbo-blog. Na nagsimula bilang isang simpleng taga-basa, taga-kumento at nakikihalubilo sa mga hindi ko kilala. Di nagtagal ay gumawa ng sariling tampulan ng mga nakikita, naririnig, nararamdaman at naiisip. At nang lumaon ay nagkaroon ng isang permanenteng tirahan sa isang artipisyal na mundo na kung tawagin ay World Wide Web.

Sa lahat ng mga paksa ng aking mga isinusulat ay pawang pumapanig sa katotohanan. Ang mga ito’y binuo mula sa samu’t saring pagtatanong at pagsasaliksik bago ihain. Bawat detalye na aking ibinabahagi ay may basehan at may pinag-ugatan. Hindi ko kailangang gumawa ng kasinungalingan upang magpasikat at maging tanyag. Hindi ko alam ang lahat. At di ko ugaling sumawsaw sa mga bagay na wala akong alam. Dahil sa simula pa lang, hindi na ito ang layunin ko kung bakit ako nagbo-blog.

Hindi ako anonymous. Si kingdaddyrich ay may pangalan, pagkakakilanlan, pinaggalingan at patutunguhan. Ngunit mas pinili kong ikubli ang aking sarili sa mapanuri at mapanghusgang mata ng mga taong sobra ang bilib sa sarili. Ang blog na ito ay personal. Bagaman bukas sa ano mang uri ng kumento, kritisismo, opinyon o suhestiyon ay limitado lamang sa mga bagay na aking ibinabahagi. Sa madaling sabi, hindi umiikot sa blogosperyo ang buhay ko. Kaya tinawag ko itong artipisyal sapagkat ito ay pansamantala at isang bahagi lamang ng aking buong pagkatao.

Ito ay bukas para sa lahat. Ngunit hindi parang karinderya na kapag natabangan o napaso sa isinubong ulam ay basta na lamang iluluwa at magsasalita ng mga bagay na hindi kaaya-aya. Ang mga ibinabahagi ko dito ay base sa mga realidad ng buhay. Ngunit kung mahalintulad man ito sa mga karanasan mo at matalsikan ng mantika sa mula sa mainit ng kawaling inihain ko ay wala akong magagawa, sinadya ko ito pero hindi ikaw ang tinutukoy ko. At tiwala naman ako na ang aking mga masusugid na mambabasa ay ang mga klase ng taong marunong gamitin ang kung anong kulay abong nasa loob ng kanilang bungo.

Walang sinoman ang aking pinilit na basahin ang mga lathala ko. Walang sinoman din ang obligado na mag-iwan ng kumento. Hindi ako takot sa kahit kanino. Hindi ko rin kailangang makipagbolahan sa mga tao sa paligid ko para makuha ang simpatiya nila para sa sarili ko. Sasabihin ko kung anong gusto ko. At malaya ang sinoman na gawin din ito. Hindi man ako sang-ayon sa mga sinasabi mo ngunit ipaglalaban ko ang karapatan mong sabihin ito.

Para sa mga nagtatanong kung magkano ang aking edad. Para sa mga nag-aakalang ako’y isang maitim at matabang tatay. Para sa mga nag-aakalang mayaman ako. Para sa mga nagtataka kung ako ba ay may multiply. Para sa mga tambay. Para sa mga naghahanap ng aking prenster. Para sa mga gustong sumilip ng aking twit-twit. Siyempre bago ang lahat hayaan niyo na kayo muna ang silipin ko.

Yun lang.