Alam kong alam mo kung anong pakiramdam nito. Pero maaaring hindi mo alam kung kailan ito aatake. Sosorpresahin ka nila at mararamdaman mo na lang ang sarili mo na nagmamadali. Nagmamadali ng maghanap ng pwede mong hingan ng tulong. At habang taranta ka sa paghahanap ay mabilis ang tibok ng puso mo na tila bagang may kabayong nais kumawala sa dibdib mo. Nanlalamig ka sabay ng pagtagaktak ng pawis sa buo mong katawan. Hindi ka na mapakali. Hindi mo na alam ang gagawin. Hindi ka makahingi ng tulong dahil nahihiya ka pero kanina mo pa gustong isigaw ang mga katagang… “Pautang ina! Nasan ang banyo? Natatae na ako!!!”

Kung tutuusin, maganda para sa kalusugan natin ang regular na paglalabas ng masasamang elemento sa katawan. Ngunit kung ito’y darating sa maling oras sa maling lugar siyempre ibang usapan na yan. Mahirap atang pigilan si Incredible Hulk kung gusto na niyang lumabas mula sa pagkakakulong ng mahigit sa isang linggo sa iyong bituka. O di naman kaya ay harangin ang isang rumaragasang putik na may kasamang lupa, buhangin, mga bato at may gulay-gulay pa sa pamamagitan ng iyong mga pinagpalang kamay. Magkakalat ka lang. Ang baho non. At ang ewwwww pa.

Kahit sabihin mo pang araw-araw kang jumejerbaks at nagagawa mo pang kumain habang nakaupo sa trono, di mo rin masasabi ang kondisyon ng tiyan mo. May pagkakataon kasi na may bigla na lang may kikiliti sa sikmura mo at parang prutas na naglalaglagan ang mga duming nakakapit sa bituka mo. Di mo namamalayan ay hinihila ka na ng inodoro. At maya-maya pa, umuungol ka na sa loob ng banyo.

Yan ay kung may banyong agad-agarang handang sumalo sa mga pagkakasala mo. Eh paano kung wala?

Diyan na bibilis ang oras mo at babagal ang oras sa paligid mo. Mas pahirap pa kung abutan ka sa isang lugar na matao at talagang imposibleng makakita ng pampublikong kubeta. Maliban na lang kung kakayanin ng tigas ng iyong mukha ang pagkatok sa ibang bahay para makigamit ng palikuran, na sa tingin ko ay napaka-imposible. At ang tagapagligtas mo na lamang ay ang pinakamalapit na fastfood chain.

Dahil diyan gagawa ka ng paraan at dito lalabas ang talas ng isip mo. Para kang artista na lahat ng masasalubong ay hahawiin para proteksyonan ang sarili. Mahirap na kasi dahil kapag nabangga ka nila ay malaglag ang pinakaiingatan mong yaman at sa isang iglap ay bigla kang pagkaguluhan. At ang tanging pag-asa mo na lamang ay manatiling nakatikom ang iyong asshole na mas matindi pa sa mga ngipin. Sige nga, humati ka ng tae sa gamit ang ngipin mo!

Kung mairaraos mo man ang lahat ng kalbaryo ito nang matagumpay at walang bahid ng dumi at baho. Binabati kita. Ngunit kung maging bigo sa isang napakahirap na pagsubok na tulad nito, binabati pa rin kita. Dahil alam ko na matapos ang lahat ng ito, sisikapin mo pa ring ibangon ang kahihiyan mo. At ang karanasang ito ay mananatili, habambuhay.

Life is like a shit sandwich. The more bread you have, the less shit you have to eat.

Ilang araw nang umuulan. Siguro ilang araw na ring namamayani ang pagka-emo ng karamihan. Kakaiba kasi ang mood na ibinibigay ng ulan. Nariyan ang maging sentimental, matulala o di naman kaya ay magbalik-nakaraan. Habang iniisip ang masasayang ala-ala ng lumipas ay tumutugtog naman ang kantang Payong (tinagalog na Umbrella) ni Miss Ganda sa backround. Magandang kumbinasyon. At napapa-di na, di na, hinde, hinde, hinde ka na rin habang nakangiti at sumasabay sa beat ng kanta ang paa mo.

Napag-uusapan na rin lang ang payong ay lulubus-lubusin ko na ang pagkakataon.

Karamihan sa atin ay kasangga na ang payong tuwing umuulan at kahit matindi ang sikat ng araw. At di lang yan, madalas din gamitin ang payong para sumalo ayon kay Bro. Mike Velarde. Pero maliban sa mga ito, may ilang bagay akong napansin na negatibong implikasyon na dulot ng payong lalo kapag umuulan. At kung nagkataon, malamang ay nasa Guinness na naman ang mga Pilipino sa paggawa ng pinakamalaking payong sa buong mundo.

Hindi epektibo ang payong kapag malakas ang ulan. Hindi parating diretsong patayo ang buhos ng ulan at maraming pagkakataon na may anggulo ito. Hindi maproproteksyonan ng payong ang buong katawan mo at swerte ka na kung hanggang binti mo lang ang mabasa. Di rin epektibo ang pag-anggulo ng payong dahil malamang ay umaanggi. Eh paano kung papasok ka ng eskwela o opisina? Kumusta naman ang sapatos at pantalon mo. At kung marunong humalakhak ang bagyo ay malamang pinagtawanan ka na nito.

Nakakairita rin yung mga aleng nag-iipit ng mahahabang payong sa kili-kili. Di ko alam kung nagtatanga-tangahan o hindi lang talaga naisip na pwedeng mag-exist ang tao sa likod nila. Kapag minalas-malas pa ay tatamaan ka ng dulo nito na namumukadkad sa putik. Idagdag pa ang mga taong walang pakundangan kung magkiskis ng basang payong sayo para sa sarili nilang kapakanan. Akala lang nila di ko alam na ginagawa nila yun para matuyo agad ang payong nila. Hah!

Malaking sagabal din ang mga payong lalo na ang mga de-tupi. Madalas itong ginagamit lalo ng mga kababaihan dahil pwedeng isuksok sa kanilang kikay bag. Kumportableng dalhin, madaling buksan, at ang hirap tupiin! Alam ko namang hindi na kailangang pag-aralan sa paaralan ang tamang paraan ng patutupi ng payong pero utang na loob talaga, hindi ko ito maperpekto.

At hindi malayong nangyari na rin sa iyo na sa kalagitnaan ng pagtawid sa kalsada ay biglang bumaligtad ang payong mo bunsod ng malakas na hangin. Sa halip na iintindihin mo ang pagtawid mo ay inasikaso mo pa ang bumaligtad mong payong. Dahil aminin man natin o hindi, nakakahiya ang mabaligtaran ng payong sa kalsada at hindi ka magka-ugaga sa pag-ayos nito.

Eh paano kung tuluyang lumakas ang hangin at tinangay ka? Tapos saktong may humaharurot na 10-wheeler trak ng gasolina na patungo sa direksyon mo. At sa sobrang lakas ng hangin, hindi mo makontrol ang payong at dinadala ka rin nito patungo sa direksyon ng humaharurot na 10-wheeler trak. Sa tingin mo ba may panalo ka pag nagbanggaan kayo?

Bakit hindi mo subukang magkapote minsan? Para ligtas at maiba naman. Ang mga halaman, ayos lang kahit hindi diligan kapag ganitong maulan.

At kahit anong baliktad mo sa payong mo, mapuno man yan ng kung anong hinahangad mo, kapag ginamit mo ulit ay matatapon at matatapon din yan. Mas mabuti siguro kung makukuntento at payayabungin ang kung anong kayang saluhin ng mga palad mo.

…hinulog ng langit na siyang nag-ampon, sa piyesta ng dahon ako’y sumilong, daan-daan larawan ang nagdaraan sa aking paningin, daan-daang nakaraan ibinabalik ng simoy ng hangin…

Sa napakaraming bagay na ayaw na ayaw kong gawin, maliban sa paghuhugas ng pinggan, ay ang pagpapakilala sa sarili ang pinakamahirap tuparin. Kahit na alam naman nating lahat na marami nang eksperto dito, sadyang hindi madali para sa akin ang magimbento ng mga kasinungalingan para ilarawan ang aking sarili. Kaya sa pagkakataong ito ay pilit kong ipapakilala ang katauhang nasa likod ng blog na ito at sisikapin kong manatili ang katotohanan sa bawat titik ng pagsasalarawan na iyong mababasa.

Ako si kingdaddyrich. Isinilang at lumaki sa isang bansa na kung tawagin ay Pilipinas. Ilang taon na ang nakararaan nang aking madiskubre na maliban sa pagsasaliksik at panonood ng pornograpiya, ay may iba pa palang mas mabuting maidudulot sa akin ang Internet. Ito ay walang iba kundi ang pagbo-blog. Na nagsimula bilang isang simpleng taga-basa, taga-kumento at nakikihalubilo sa mga hindi ko kilala. Di nagtagal ay gumawa ng sariling tampulan ng mga nakikita, naririnig, nararamdaman at naiisip. At nang lumaon ay nagkaroon ng isang permanenteng tirahan sa isang artipisyal na mundo na kung tawagin ay World Wide Web.

Sa lahat ng mga paksa ng aking mga isinusulat ay pawang pumapanig sa katotohanan. Ang mga ito’y binuo mula sa samu’t saring pagtatanong at pagsasaliksik bago ihain. Bawat detalye na aking ibinabahagi ay may basehan at may pinag-ugatan. Hindi ko kailangang gumawa ng kasinungalingan upang magpasikat at maging tanyag. Hindi ko alam ang lahat. At di ko ugaling sumawsaw sa mga bagay na wala akong alam. Dahil sa simula pa lang, hindi na ito ang layunin ko kung bakit ako nagbo-blog.

Hindi ako anonymous. Si kingdaddyrich ay may pangalan, pagkakakilanlan, pinaggalingan at patutunguhan. Ngunit mas pinili kong ikubli ang aking sarili sa mapanuri at mapanghusgang mata ng mga taong sobra ang bilib sa sarili. Ang blog na ito ay personal. Bagaman bukas sa ano mang uri ng kumento, kritisismo, opinyon o suhestiyon ay limitado lamang sa mga bagay na aking ibinabahagi. Sa madaling sabi, hindi umiikot sa blogosperyo ang buhay ko. Kaya tinawag ko itong artipisyal sapagkat ito ay pansamantala at isang bahagi lamang ng aking buong pagkatao.

Ito ay bukas para sa lahat. Ngunit hindi parang karinderya na kapag natabangan o napaso sa isinubong ulam ay basta na lamang iluluwa at magsasalita ng mga bagay na hindi kaaya-aya. Ang mga ibinabahagi ko dito ay base sa mga realidad ng buhay. Ngunit kung mahalintulad man ito sa mga karanasan mo at matalsikan ng mantika sa mula sa mainit ng kawaling inihain ko ay wala akong magagawa, sinadya ko ito pero hindi ikaw ang tinutukoy ko. At tiwala naman ako na ang aking mga masusugid na mambabasa ay ang mga klase ng taong marunong gamitin ang kung anong kulay abong nasa loob ng kanilang bungo.

Walang sinoman ang aking pinilit na basahin ang mga lathala ko. Walang sinoman din ang obligado na mag-iwan ng kumento. Hindi ako takot sa kahit kanino. Hindi ko rin kailangang makipagbolahan sa mga tao sa paligid ko para makuha ang simpatiya nila para sa sarili ko. Sasabihin ko kung anong gusto ko. At malaya ang sinoman na gawin din ito. Hindi man ako sang-ayon sa mga sinasabi mo ngunit ipaglalaban ko ang karapatan mong sabihin ito.

Para sa mga nagtatanong kung magkano ang aking edad. Para sa mga nag-aakalang ako’y isang maitim at matabang tatay. Para sa mga nag-aakalang mayaman ako. Para sa mga nagtataka kung ako ba ay may multiply. Para sa mga tambay. Para sa mga naghahanap ng aking prenster. Para sa mga gustong sumilip ng aking twit-twit. Siyempre bago ang lahat hayaan niyo na kayo muna ang silipin ko.

Yun lang.

From: +63909384****

Message:
msta na u kuya Sen u 2 ito na new numbr me favor nMn pkilodn muna me ng 115 EMERGENCY lng nka confine ks me byadan me nlang pglbas me d2 tnks w8 q ha?

Una sa lahat, gusto kong lang malaman mo na kung hindi ko pa binasa ng ilang beses ay hindi ko maiintindihan ang text mo. Hiningal ako sa pagbabasa at buti na lang ay naisipan mong maglagay ng tandang pananong (?) sa katapusan ng iyong mensahe. Di mo ba alam na hindi lang isang beses pwedeng gumamit ng punctuation mark sa talata? O talagang hindi mo nagawang makilala sina tuldok at kuwit nang magsimula kang bumasa at sumulat.

Pangalawa, saang lupalop mo naman nahalungkat ang number ko samantalang di ko naman gawaing makipag-exchange numbers sa mga taong hindi ko kilala. Yan ay kung tao ka nga. At mas lalong hindi ko gawain ang magsulat ng number ko sa likod ng pinto sa banyo ng mga mall at maging sa mga upuan at dingding ng bus at maghanap ng makaka-SEB ko. Napakagaling mo rin naman manghula at sa kabila ng napakaraming bilang ng kumbinasyon na pwedeng mabuo ay lumanding ka sa isang numerong aktibo. Malas mo lang at sa number ko ito natapat.

Pangatlo, wala akong kilalang Sen. Diyan pa lang, bistado ka na! Akala mo ba matatakot mo ako sa pago-ALL CAPS mo ng emergency? Hindi rin naman makapal ang bagang mo at nagawa mo pang presyohan ang hinihingi mong load.

Pangapat, hindi ka ba nasuya dahil ilang beses mong ginamit ang salitang “me”? Hindi inimbento ang salitang yan para tumukoy lang sa iyo. Mamigay ka naman! Parang ipinagdadamot mo at inaangkin mo na eh.

at Panglima, kahit kailan ay hindi nilimitahan ang paggamit ng patinig sa pagtetext. Hindi rin sila binigyan ng presyo na sa tuwing gagamitin mo ay magkakautang ka sa banko at buwan-buwan ay dadagdag sa bill mo sa selepono. Kaya parang awa mo na, magpatinig ka! Lilima na lang yan. Gamitin mo na! Please!

Ito na ata ang pinaka-cheap at pinakawalang kalatoy-latoy na modus operandi ng panloloko na naranasan ko. Ganon na ba kahirap ang Pilipinas at kailangan pang humantong sa mga ganitong walang kwentang bagay ang naiisip ng mga Pilipino magkaron lang ng pang-text? O sadyang na mababaw na talaga ang iilan at di man lang nagawang mag-isip ng mas bonggang klase ng panggagantso na mas lalo silang makikinabang?

Wala ka namang ibang pwedeng gawin sa load na yan kundi ipangtext din sa ibang tao. Mabebenta ba yan? As if naman na may bibili. Hindi ka naman makakabili ng bigas at ulam para makain mula sa load na yan. At mas lalong hindi iyan maaaring ipambili ng utak para naman magkalaman ang bungo mong kinakabag na dahil sa masamang hangin na pumapaikot diyan.

Matuto kang paghirapan ang mga bagay na gusto mong makuha. Hindi yung manlalamang ka ng kapwa para makatikim ng biyaya ng iba.

Kahit sinubukan ko ay hindi ko pa rin nagawang pigilan ang pagtigas at pagtayo ng aking etits buhok sa kung saan-saang bahagi ng aking katawan habang pinapanuod yan. Hindi naman ako manok para magkaron ng balahibo, pero syet, bumalik bigla ang ala-ala ng aking pagkabata at parang gusto akong labasan ng luha na mangingilid muna at saka aagos na parang baha. Alam ko OA na ako, pero umamin ka na, tumayo rin ang buhok mo habang pinapanuod ito.

Isa ang Maskman sa mga kinaadikan kong palabas noong kabataan ko. Pero hanggang ngayon, hindi pa rin nawawala sa isip ko kung paano tawagin ni Rio ang pangalan ni Michael Joe habang kinakain siya ng lupa. At kung paano tawagin ni Michael Joe ang pangalan ni Rio gamit ang mala-Renz Verano na boses. Hindi mawawala sina Black Mask Leonard, Blue Mask Adrian, Yellow Mask Eloisa, kikay Pink Mask Mary Rose na crush na crush ko at si Direktor Sugata na hanggang sa Takeshi’s Castle ay pinaparamdam ang kanyang Aura Power.

Ang Laser Magnum, Shot Bomber at Jet Cannon. Ang kanilang Great Five Robot at ang mukhang football player na Galaxy Robot na may napakalapad na kamay at nipples na pumuputok. Ang mga kontrabida na sina  Emperador Seba, Prinsesa Igamu, Dargan, Vulco, Fumin, Anagmus, Kiros at mga kangkarot na panggulong nakaitim na nakamaskara. Ngunit ang pinakapaborito ko sa lahat, ay walang iba kundi si Okerampa (hindi Pukerampa), na bumubuka at siyang nagpapalaki sa mga pinulbos na monsters ng Maskman.

Naaalala ko pa dati, ini-imagine ko na ako si Pink Red Mask. Gayang-gaya ko pa yung meditation gesture niya pero dismayado ako dahil hindi ako marunong lumipad para tamang kariran na ang pagta-transform. Pagkatapos magpalit ng anyo ay ang pinakamalupit na posing muna (nasa gitna sa larawan sa itaas). At sa halip na nasa kaliwa, ipinagpipilitan kong ilagay sa kanan ang relo ko para sakto kapag tatawagin ko na ang Robot ko o makikipag-komunikasyon sa mga kakampi.

Pero hanggang dun na lang ako. At sa panaginip ko na lang naiisip na nakasakay ako sa Galaxy Robot. Gayunpaman masaya na ako dahil kahit sa imahinasyon lang ay naging Maskman ako. Di tulad ngayon na puro kamunduhan na ang nai-imagine ko.

Maliban sa Maskman ay nahumaling din ako sa Bioman, Jetman, Fiveman, Turbo Rangers, Ultraman at Magmaman (mga higante na mukhang isda at may bombilya ng LRT sa dibdib), Machine Man (Buknoy the fighting ball at ang magmaneho ng nakadapa), Shaider (Annie kita Panty), Voltron, Masked Rider Black at marami pang iba. Malamang na-hook ka rin dito. Maliban na lang kung mas trip mo ang manood ng Sailormoon.

Sabi nga nila, lahat ng bagay ay may katapusan. Hindi ko na maalala kung anong katapusan ng mga ito pero bigla na lang silang nawala sa telebisyon. Nakalulungkot isipin na hindi na ito mapapanood ng mga makabagong henerasyon. Mami-miss ko lang talaga yung mga pose ko ala-Maskman. Di tulad ngayon, dahil sa pagbabago ng panahon, nagbago na rin ang mga trip na pose ng mga kabataang Pilipino.

Laser Squadron!

Alam kong marami sa atin ang naghahangad na ibalik ito muli. Kung sakali man, yung orihinal na lang sana ang ipalabas. Nakita naman nating lahat kung anong nangyari sa Zaido na mas maganda pa ang special effects ng lumang Shaider. At hindi ko rin yata matatanggap na gumanap na Red Mask at Pink Mask sina Gerald at Kim Chiu.

Ang mga seryeng ito na naging parte ng ating pagkabata ay kailangan ding magpaalam at palitan. Ngunit kung ikukumpara sa mga kasalukuyang palabas na may ganitong klase ng genre, hinding-hindi ko ito ipagpapalit. Pero kung ipapalabas ulit, hindi ako magdadalawang-isip na muli itong abangan at panoorin.

Ilang pick-up lines na rin ang narinig natin kung kani-kanino. Ito yung mga pamatay na banat para makuha ang atensyon ng atensyon ng isang tao partikular na ang isang babae. Napasa-pasa na rin ito sa mga text, chat, email, Internet at kung saan-saan pa. Dahil panahon ng tag-ulan ngayon at malamig ang panahon, masarap ang may kayakap. Tuloy, masarap din ang mamick-up.

Ang mga susunod na mababasa inyo ay ilan lamang sa mga patok na pick-up lines na nakalap ko. Gusto ko lang ipaalala sa lahat na kung balak niyo man gamitin ang mga ito piliing mabuti kung kanino bibitawan ang mga linyang ito. Wag na wag ding kalilimutan ang proper timing at special delivery. Parang pizza lang. Dapat mainit, masarap at malasa.

Torpe at pasimple

• excuse me miss, pwede bang malaman ang pangalan mo? titignan ko lang kung bagay sa apelyido ko.
• miss, para kang SM, kasi you got it all. at kung magiging businessman man ako, mumurahan ko ang benta ko sa lahat ng tao, pero sa’yo lang ako magmamahal
• love me for a second, and I’ll make a second last for a lifetime.
• i have had a really bad day and it always makes me feel better to see a pretty girl smile. ao, would you smile for me?
• ‘pag pinagsama ba ang ikaw at ako, magiging tayo?
• pwede bang magpa-picture kasama kita? baka sakaling ma-develop tayong dalawa.
• May I have the distinguished honor and privilege of sitting next to you?

Emo at hopeless romantic

• Subukan mo muna akong mahalin bago mo ako biguin. At kung di ka liligaya sa aking piling saka ako’y iyong limutin.
• alam mo, tumataba ka, bumibilog. unti-unti, para kang nagiging mundo ko.
• ako’y isang puzzle at ikaw ang nawawalang piraso ko. at kung wala ka, hindi ako mabubuo. poreber!
• may orasan ka ba diyan? dito kasi walang oras na hindi kita naiisip eh.
• kung ikaw man ay maging isang cactus, handa akong masaktan, mayakap ka lamang.
• di ka ba napapagod? kanina ka pa kasi tumatakbo sa utak ko.
• hindi ka ba nalulungkot? nag-iisa ka lang kasi sa puso ko.
• pwede mo bang hubarin ang suot mo kahit isang beses lang? gusto ko kasing malaman kung paano tinatago ng mga anghel ang pakpak nila.

Malalakas ang loob

• magiging maswerte ang lablayp mo, kung ako ang magiging boyprend mo.
• pinaglihi ka ba sa inidoro? ako kasi pinaglihi sa tae. hindi ko mapigilang mahulog sa’yo.
• kahit may rabies ang laway mo, handa akong maulol! makahalik lang sa’yo.
• tinurukan ka ba ng anesthesia? bakit hindi mo maramdamang mahal kita?
• hi miss, i’m yours.
• amazing! You look exactly like my next girlfriend!
• you seem so sweet, mind if I lick you?
• para saan pa at nabuhay ka, kung sa akin pa lang ay patay na patay ka na!
• bigas, karne, gulay, gasolina, lahat na lang nagmamahalan! tayo na lang ang hindi.
• naniniwala ka ba sa love at first sight? o gusto mong dumaan ako ulit sa harapan mo?
• hi, my name is KDR, remember my name, you’ll be screaming it later

Desperado

• i’m an astronaut. my next mission is to explore Uranus.
• love sucks. true love swallows.
• miss NFA rice ka ba? kasi handa akong pumila at maghintay, matikman ka lang.
• sana pinto ka na lang. para pwede kitang pasukan at labasan.
• *habang hinahabol* miss teka, may nalaglag ka. nalaglag ang brief ko ng dahil sayo.
• ano gawa mo? kung wala ka gawa, gusto mo gawa tayo?
• miss nagbabaril-barilan ka ba? patira naman!
• para kang target, gusto kitang tirahin.
• miss freezer ka ba? tinitigasan ako sa’yo eh.
• miss fishball ka ba? ang sarap mo siguro tuhugin.
• para kang troso. gusto kitang sibakin.
• wanna come and see my hard drive? i promise you it ain’t 3.5 inches and it sure ain’t floppy.

Baka naman sabihin niyo eh hindi epektib ang mga linyang ito at hindi naman magagamit sa tunay na buhay. Ito ang isang halimbawa kung gaano kapatok ang mga linyang ito.

minsan di rin sapat ang timing at delivery, nasa karisma rin yan

masarap ang may minamahal. pero mas masarap kung masarap din ang minamahal.