Gwapong-gwapo ako kanina. Minsan lang kasi ako magkaroon ng pagkakataon na makapagsuot ng pormal. Nagmumukha akong elegante at kagalang-galang. Napilitan tuloy akong mag-ahit ng bigote para lubusin na ang pagpapanggap. Ewan ko kung kailan pa naging pamantayan ang pagsusuot ng mahabang manggas, pantalon at tire-black-shine leather shoes sa paghahanap ng swerte. May mga nagtatagumpay, ngunit mayron din namang nabibigo. Nadamay pa tuloy ang bigote ko na pinaghirapan kong alagaan at patubuin. Inantay kong mamunga pero bigo ako. Para tuloy akong nakahubad.

Inabot ako ng tanghali. Naghangad ang sikmura ko ng kaunting abuloy para mahirapan naman siya sa trabaho niya. Sisiw daw kasi pag walang laman. Dahil sa mabait ako sa sarili ko, pinagbigyan ko siya.

Ang lakas ng dating ko. Pagtapak ko pa lang parang bumagal ang lahat. Ramdam ko ang sarili kong aura at tinatangay ng sarili kong hangin. Natuyo tuloy ang basa kong kili-kili. May grupo ng mga babae akong nakita sa di kalayuan, kumakain at nagkukuwentuhan. Habang papalapit ako sa pwesto nila, lalong bumagal ang paligid. Sinabayan pa ng pamaskong awitin na pinapatugtog ng mall na iyon. Napasulyap sila sa akin. Binawi ang tingin na para bang nahiya at nagsibungisngisan. Di ako natuwa. Pakiramdam ko pinagtatawanan nila ako dahil wala ang swabeng bigote ko. Di lang nila alam na iritable ako dahil hanggang sa mga oras na iyon ay namamanhid pa rin ang mukha ko.

Kahit mag-isa lang ako, sa mesang pang-apatan ako umupo malayo sa mga babaeng humalay sa pagkatao ko gamit ang kanilang mga tingin. Akala nila siguro mayaman ako, ang di nila alam wala talaga akong pera at hanggang Jerjer Steak lang ang kaya ko. Ngunit bago ko pa ilapag ang pagkaing bitbit ko agad na ninakaw ni Jose Rizal ang atensiyon ko dahil tahimik siyang nakaupo sa isa sa mga upuan sa mesang napili ko. May piso.

Hindi ito ang unang pagkakataon na nakakita ako ng piso sa isang lugar na hindi ko inaasahang makikita o makikita ko pa siya. Kadalasan sa jeep. Isipin mo na lang, kung gano karaming tao ang labas-pasok sa mga lugar na ito. Imposible na kahit isa man sa kanila ay hindi napansin ang munting baryang nagtatangkang sumilaw at bumulag sa ating mga mata. Tulad ko.

Ilang minuto ring nagtalo ang mga nilalang sa aking utak. Mula nang magsimula ako kumain hanggang sa dumighay na ako, di pa rin naalis sa diwa ko ang piso. Kanya-kanyang dahilan kung dapat ko bang kunin o hindi ang nanahimik na barya sa katabing upuan ko. Sumisingit ang aking hiya na baka may makakita sa akin at isiping sabik ako sa piso. Nangingibabaw din ang panghihinayang dahil piso rin yun, pambili ng cherry  balls. At akalain mo bang naisip ko pa na may hidden camera sa paligid at inaantay lang ang ikikilos ko at biglang lalabas si Michael V sabay sigaw ng, Yari Ka!?!

Gayunpaman, nabusog ako, nagpasalamat sa pagkain at tumayo. Iniwan kung paano nadatnan ang piso. At hinangad ko na lang na sana, kung may makakakuha nong piso ay yung manong na lang na paikot-ikot upang linisin ang mga pinagkainan.

Hindi lahat ng oportunidad na dumadating sa buhay natin ay dapat nating sunggaban. Masarap ang magbigay. Nakakalason ang pagiging makasarili. Hindi mo pwedeng gawin ng sabay-sabay ang magkaibang mga bagay. Mahirap. Malay mo hindi pala ito para sa iyo. At inaagaw mo ang karapatan ng kapwa mo ng maging masaya dahil sa kahibangan mo.

Ola!

Bago ang lahat ay gusto kong magpaumanhin sa aking ilang linggo na walang babalang pagkawala. Kinailangan ko lang ayusin ang aking mapa para naman masabi kong may direksyon ang buhay ko nang hindi maligaw at malihis ng landas. Sa kabutihang palad, hanggang ngayon hindi pa rin ako tapos. At aking napagtanto na moderno na pala ang mundong ginagawalawan ko ngayon. Tenkyu Google Earth.

Gayunpaman, nagpapasalamat ako sa mga hindi nagsawang sumilip at mangumusta dito.  Nang dahil sa inyo, hindi nabobokya ang hits ko. Hindi man ako yumayaman sa bawat pagdalaw niyo sa akin ngunit pinatataba niyo naman ang puso ko dahil alam kong nandiyan lang kayo, naghihintay na holdapin ko. Salamat din sa mga nagtanong at nawa’y naging matiwasay ang inyong pamumuhay sa mga binitawan kong kasagutan sa mga bumabagabag sa inyong isipan.

May maikli lang naman akong ibabahagi sa pagkakataong ito.

Hindi ako sigurado kung paano nagsimula ang pagbo-blog sa Pilipinas ngunit alam naman nating lahat kung gaano na kalayo ang narating ng mga Pilipino nang dahil dito. Isa itong mabisang paraan kung nais mong ibahagi at makinig ang mundo sa mga saloobin mo . Ngunit kaakibat nito ay ang mabigat na responsibilidad sa bawat tiklado ng mga titik na manggagaling sa’yo.

May ilan na nagkaroon ng ibang bahagi ng buhay nila nang dahil sa pagbo-blog. Ang iba ay dito nakatagpo ng mga bagong kakilala, kaibigan, kabarkada, kasa-kasama sa mga pagtitipon, sosyalan at gimikan. Marami na rin ang gumagamit ng blogging bilang isang kumikitang kabuhayan. May nagiging tanyag pa nga ng dahil dito. At may iilan naman na para sa personal na dahilan lamang.

Kung ako ang tatanungin, isang malaking bahagi na ng pagkatao ko ang maging isang blogista. Marami akong bagay na naiisip at maraming nais sabihin. At epektibo ang lugar kong ito sa blogosperyo para ilahad ang lahat ng mga ito. Masaya ako sa bawat tugon na natatanggap ko, sang-ayon man o taliwas sa mga pinaniniwalaan ko. Ang mahalaga, pare-pareho tayong natututo.

Lubos kong ring ikinagagalak ang mga simpleng pagkilala at papuri na natatanggap ko.

For the people in ABS-CBN specifically of Rated K, I would like to express my deepest gratitude for considering this blog to be featured in your program. Too bad I ain’t a camera person and just too shy to see myself on TV.

To Mr. Hanz, thank you for being so patient and persistent enough. I apologize if I made you wait too long yet I declined at the end of the day. That offer is a big surprise for me and it’s not that kind of opportunity every blogger can have. That’s why we need to really think about it. It’s a mutual decision by the way. We just have some identity to protect.

To Mr. Joseph, thank you so much. You just have given me one of a good hell experience. He hehe. Up to this time I still can’t believe that I got to have that kind of offer. Well maybe next time things will work out right.

To Ms. Korina Sanchez, I will watch this Sunday’s episode. Promise!

Nandito na ulit ako.